DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Kaya: Emeğiyle geçinenler yoksullaşıyor

DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Zeynep Kaya, 15-16 Haziran Büyük Emekçi Direnişinin 53. yıldönümü hasebiyle, “Türkiye’de personel sınıfı minimum fiyata mahkûm edilmek isteniyor. Gelir dağılımı bozuluyor, güçlü daha güçlü olurken emeğiyle geçinenler yoksullaşıyor” açıklamasını yaptı.

DİSK üyesi emekçiler, 15-16 Haziran Büyük Emekçi Direnişinin 53. yıldönümü nedeniyle Eskişehir’de Ulus Anıtı önünde toplandı. “Vergide adalet istiyoruz” sloganı atan personellerin açıklamasına CHP Eskişehir Milletvekili Jale Nur Süllü de destek verdi. Emekçiler ismine basın açıklamasını yapan DİSK Eskişehir Bölge Temsilcisi Zeynep Kaya şunları söyledi:

“DİSK’in ve Türkiye emekçi sınıfının en büyük direnişlerinden 15-16 Haziran ulu emekçi direnişinin 53’üncü yılındayız. Emekçi sınıfının birliğinin, dayanışmasının ve çabasının sembolü haline gelen bu onurlu direnişte hayatını yitiren arkadaşlarımızı bir defa daha hürmetle anıyoruz. Yaklaşık yarım asır önce DİSK’in kapatılması teşebbüslerine karşı ayağa kalkan emekçi sınıfı 15-16 Haziran 1970’te ömrü durdurmuş, şalterleri indirerek alanları doldurmuştu. Çalışanlar sendikalarını ve örgütlenme haklarını direne direne savunmuştu. 1967 yılında kurulan DİSK’in büyümesini fabrikalarda, işyerlerinde engelleyemeyenler, DİSK’in kapısına kilit vurmak için bir yasal düzenleme arayışına girmişlerdi. Hükümet Sendikalar Kanunu’nda değişiklik yaparak, örgütlenmenin önüne devasa bir baraj koyarak DİSK’i fiilen ortadan kaldırmak istiyordu. Devrin Çalışma Bakanı övünerek; ‘Türk-İş’ten öbür konfederasyon kalmayacak’ diyordu. DİSK bu yasa değişikliğine sert tepki gösterdi. Yapılan görüşmeler sonuç vermeyince direnmek kaide olmuştu. 14 Haziran 1970’te DİSK’te yapılan ve işyeri temsilcilerinin ve öncü sendikacıların katıldığı bir toplantıda Kemal Türkler’in yaptığı konuşma işaret fişeği oldu.

“DİSK’li çalışanlar değil, sendikalı sendikasız diğer çalışanlar de katıldı bu ulu direnişe”

DİSK’in kurucu Genel Başkanı Kemal Türkler şöyle diyordu konuşmasında; ‘Meclis’teki kanuna karşı kısa vakitte DİSK’e bağlı bütün sendikaların çabucak kendi işkollarında greve geçmesi gerekir arkadaşlar. Biz personeliz, dünyada her şeyi yapan emekçiler amma emekçiler durduğu zaman, dünyada her şeyi yapan personeller durdukça dünya durur arkadaşlar, uçak durur, gemi durur, fabrikalar durur, bütün vasıtalar durur zira biz personeller buna hâkim olduğumuz surece her şey de o zaman bizatihi halledilmiş olur’. Hakikaten Kemal Türkler’in dediği gibi oldu. 15-16 Haziran 1970’te on binlerce emekçi DİSK’e ve sendikalarına sahip çıkmak için iki gün boyunca Kocaeli-İstanbul hattında iş bırakıp direnişe geçti. Yalnızca DİSK’li personeller değil, sendikalı sendikasız diğer çalışanlar de katıldı bu ulu direnişe.

“Sömürüye nasırlı ellerin yumruğunu vurduğu gündür 15-16 Haziran!”

İşçiler fabrikaları boşaltarak yollara aktılar. Ne polis copları ne panzerler ne de barikatlar… Birleşen emekçileri hiç bir şey, durduramadı. Direnişe şehit verdiler üç yürekli insanı. Yaşar Yıldırım, Mustafa Bayram ve Mehmet Gıdak isimli emekçiler öldürüldü. Hükümet 16 Haziran 1970’te sıkıyönetim ilan etti, Kemal Türkler başta olmak üzere çok sayıda sendikacı ve emekçi tutuklandı. Binlerce personel işten çıkartıldı ama DİSK’i kapatmaya yönelik teşebbüsler boşa çıkarıldı. Özetle, sömürüye nasırlı ellerin yumruğunu vurduğu gündür 15-16 Haziran! Personellerin DİSK’e güvendiği ve sahip çıktığı gündür. Sarı ve güdümlü sendikalara karşı personel sınıfının DİSK’i seçtiği ve onu bağrına bastığı gündür. Emekçi sınıfı haklarına el uzatıldığında neler yapabileceğini bu ulu direniş ile gösterdi. 15-16 Haziran direnişçilerini, sendikal hakları için bedel ödeyen emekçileri uğraşımızda yaşatıyoruz, yaşatacağız, yaşatmalıyız.

“Bugün de çalışanların hakları önemli tehditler altında”

“Bugün de emekçilerin hakları önemli tehditler altında. Artırımlar fiyatlarımızı eritiyor, alım gücümüz geriliyor. Sendikal haklarımız sistematik olarak saldırı altında. Ülkemiz dünyada sendikal hakların en berbat olduğu 10 ülkeden biri. Grevler yasaklanıyor, Anayasa’daki grev hakkımızı kullanmamız imkânsız hale getiriliyor. Böylelikle Türkiye’de personel sınıfı taban fiyata mahkûm edilmek isteniyor. Açlık hududunun bile altındaki minimum ücret ortalama ücret haline geliyor. Gelir dağılımı bozuluyor, varlıklı daha güçlü olurken emeğiyle geçinenler fakirleşiyor. Vergi adaletsizliği nedeniyle ekmeğimiz daha da küçülüyor. Emekçiler işvereniyle, yoksullar zenginlerle oranda vergi veriyor. Kasıtlı olarak düşük belirlenen vergi dilimleriyle yılın ortasında personellerin vergileri artıyor, fiyatları düşüyor.

“İş cinayetleri durmak bilmiyor”

Güvencesiz çalışma, taşeron sistemi kamuda, belediyelerde bile devam ediyor. İş cinayetleri durmak bilmiyor. İnsanca bir fiyatla, insanca bir çalışma ortamında garantili bir iş hakkımıza daima olarak el uzatılıyor. Emekli olmak aslında zor iken düşük maaşlar nedeniyle emeklilikte bile çalışmak zorunda kalıyoruz. Tüm bu meseleler karşısında yapmamız gereken belirlidir; örgütlerimizi büyütmek, birliğimizi sağlamlaştırmak ve uğraşımızı yükseltmek. 53 yıl önce sendikal hakları için ayağa kalkan emekçi sınıfı, bugün de haklarına sahip çıkmak için birleşmek ve mücadele ederek kazanmak zorundadır. 53 yıl önce de 53 yıl sonra da kurtuluş birliğimizdedir, kurtuluş ortak mücadelemizdedir, kurtuluş ellerimizdedir.” (ANKA)