Çiğdem Mater, “500 günü” yazdı: En çok kullandığım üç kelime; tuhaf, saçma, neyse

Gezi Davası’nın 500’üncü günü için bir yazı kaleme alan Bakırköy Bayan Cezaevi’nde tutuklu bulunan Çiğdem Mater, tutuklandığından beri gündelik hayatta en çok kullandığı üç sözün “Tuhaf, saçma, neyse…” olduğunu aktardı.

BirGün’e yazan Mater, “Mücella, Mine, Can, Hakan, Tayfun ve ben 500 gündür hapisteyiz, Osman Beyefendi 2137 gündür, Gültan Kışanak ve Selahattin Demirtaş mahpusta yedi yıl doldurmak üzere. İsimlerini bildiğim bilmediğim binlerce insan Türkiye’nin dört bir yanında cezaevlerinde, haklarında verilecek PGK’ne uygun kararları bekliyor.” tabirlerini kullandı.

Mater’in yazısı şöyle: 

“Bakırköy’de 500. günümüzmüş, diyorum, zira mahpusta gün sayılmıyor. Yani, en azından ben saymıyorum, herkesin tecrübesi kendine tabii. Ama, biz şimdi tutuklanmamışken ve Osman Beyefendi, yeniden, yıllardır hapisteyken, ben bir vesileyle Osman Bey’in gün saymadığını fark etmiştim. Halbuki biz, dışardakiler, “sayıyorduk”.

Anlayacağınız, içerdeyken saymayabiliyorsunuz. Beğenilen esasen bizim -ve memleketteki birçoklarının- durumumuzda, gün saysanız ne olacak? Nereye doğru saydığımız meçhul. Kastım, belirsizlik tabi. İnsan zihni, sonunu bildiği bir şeye daha kolay ayak uydurabiliyor, bana mesela şu anda deseler, “ceza şu kadar, yatarı da bu kadar”, bu belirsizlik hissinden daha makul gelebilir. Çünkü şimdiki halimiz tuhaflık ve saçmalığın zirvesi: “Hiçbir şey olmasa bile bir şey olmuştur’ denerek burada kalabiliriz, yarın da çıkabiliriz.

Çünkü benim 2018’den beri öğrendiğim en önemli hayat bilgisi, Türkiye’de yargı sisteminin “paşa gönlüm kriterleri”yle (PGK) işlediği. Hayır, Gezi davasındaki hukuksuzlukları, usulsüzlükleri, delilsizlikleri, haksız cezaları falan anlatmayacağım. Zira benim de davayı az buçuk bilen herkesin de içi şişti, Kâfi yani. Cem Dinlenmiş’in 500. günümüz için yaptığı muazzam özet her şeyi anlatıyor, şu kenarda duruversin!

Derdim daha fazla, kocaman bir ülkenin PGK’ne göre yönetilmeyi nasıl bu türlü dünyanın en olağan durumuymuş aynıi kabul ettiği. “Hâlâ şaşırıyor musun?” diyeceksiniz. Evet, şaşırma hakkımı kullanıyorum, şaşırma hissimi reddetmeyi reddediyorum.

PGK’den kastım, yalnızca devletin en zirvesi değil, devlet sisteminin en aşağısından, en üstüne her türlü kuralı, kaideyi, maddeyi, mukaveleyi ve dahi anayasayı çiğneyerek, her şeyin “üzerine” çıkabilen bu PGK’ne takık olduğum.

“Ben yaptım oldu”, “çünkü canım o denli istedi”, “yasaya uymuyor, yasa bana uysun”. Tamam, memleketten beklentimi çok da yüksek tutmamam gerektiğini bilecek yaştayım.yani, azıcık da kuralına uydurursanız, hani “dostlar alışverişte görsün”e yetecek kadar, vallahi de billahi de fazlasında gözüm yok.

∗∗∗

En kolayından kendi koydukları kurallara, kurallara, maddelere uysalar bana, bize yetecek. Uzak değil, yakın, torba yasa, Barış Pehlivan’ın tutuklanması. Yeniden yakın, Can Atalay’ın vekilliği, yasa net, Anayasa Mahkemesi’nin (AYM) Balbay, Gergerlioğlu, Güven vs. kararları açık. AYM, Ankara’da, Norveç’te değil. Bu kararları alanlar 20 yıllık Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarında atandılar, diğer bir yüzyılda değil.

Uzak değil, yakın, Osman Kavala hakkında bir de değil, iki Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararı var, AİHM kararlarıyla ilgili Anayasa net: Uzak değil, yakın, Mücella Yapan aynı cürümden yargılandı, beraat etti, beraatı onandı. Hukukun temeli: aynı hatadan iki defa yargılanamazsın. Haydi bizim beraatımız görmezden gelin…

Hadi Gezi’yi boş verin. Her gün gazeteler, televizyonlar ülkenin dört bir yanından PGK ile alınmış yargı kararlarının haberlerini veriyor, her seferinde mahkeme heyetindeki yargıçların enteresan meslek hikayeleriyle. Ankara’da, Sincan Cezaevi yerleşkesindeki mahkeme salonunda, yıllardır, ayda iki hafta Kobanî davası isminde bir hukuk garabeti sürüyor.

Hadi Kobanî ’yi de boş verelim. çabucak hiçbirimizin bilmediği adli davalara götüreyim sizi. Ben de burada olmasam, bilmeyecektim. Bakırköy Bayan Cezaevi’nde 18 yaşından küçük, maddede “suça sürüklenen çocuk” diye tanımlanan kız çocukları var. Okudum, yasa net, çocuklarda karar 330 günde (en fazla) verilir, diyor. Biz burada daha uzun kalan çocuklar gördük.

Denetimli özgürlük hakkına “kavuşmuş” bayanlar görüyorum koridorlarda, tahliye edilmemişler, yok şundan, yok bundan. Sayısını bilemediğim kadar TC olmayan kadın, tercümansız mahkemelerde yargılanmışlar. Yıllardır istinaf ve Yargıtay kararlarını bekleyen bayanlar. Aileleri, paraları, avukatları yok, “makul süre”yi (neyse o?) bekliyorlar.

Cezaevlerindeki şartlara dair, AYM’ye ferdî müracaat süreci başladığından bu yana, AYM’nin verdiği onlarca ihlal kararı var, emsal gösterip, hapishane şartlarında en temel haklarınız erişmeye çalışıyorsunuz, PGK’ne tosluyorsunuz, yeniden. Haydi diyelim, AYM, Yargıtay, hapishanelere uzak aralık, okuyoruz, duyuyoruz, (en kıymetlisi yaşıyoruz) ceza tevkif konutları kurallarına de uyulmuyor.

Benim cihanım 500 gündür, haliyle hapishane, mahkeme falan. O denli olunca örneklerim de hep buradan.fakat siz dışarıdakiler, bu örnekleri zelzeleden yasaklanan konserlere, şenliklere, iş cinayetlerinden nefret suçlarına İstanbul Sözleşmesi’nden (efsane bir PGK değil mi sahi?), ağaç katliamlarına, ziyadesiyle çoğaltabilirseniz. PGK çünkü, yalnızca burada değil, her yerde!

Mücella, Mine, Can, Hakan, Tayfun ve ben 500 gündür hapisteyiz, Osman Beyefendi 2137 gündür, Gültan Kışanak ve Selahattin Demirtaş mahpusta yedi yıl doldurmak üzere. İsimlerini bildiğim bilmediğim binlerce insan Türkiye’nin dört bir yanında cezaevlerinde, haklarında verilecek PGK’ne uygun kararları bekliyor.

Tutuklandığımız günden beri, 500 gündür gündelik hayatta en çok kullandığım üç söz: Tuhaf, saçma, neyse. Kabul edin, duruma uygun!

Not: Bu ortada, şahane pastacımız Mine 500’üncü günümüz için muazzam bir pasta yaptı, afiyetle yedik, zira paşa gönlümüz pasta istedi.

*Bu yazı, Gezi davasının 500’üncü günü olan 7 Eylül için kaleme alındı.”