Fehmi Koru: Kılıçdaroğlu ‘devlet’ ve ‘derin devlet’ karşısında tutum aldı, dayanağı hak ediyor

Fehmi Koru*

‘Başörtüsü’ konusunda özgürlükçü bir tahlil için yasaya ihtiyaç var mı?

Şu andaki fiili duruma baktığımızda bu soruya verilmesi gereken yanıt “Hayır, yok” olabilir.

Peki anayasaya yeni bir madde eklemek ya da var olan bir-iki maddeyi yeniden kaleme almak gerekir mi?

Anayasanın şimdiki hali bile aslında yasakçı yaklaşıma izin vermeyecek kadar açık; başörtüsü yasağına müsait değil anayasa.

Sorun ne o halde?

Bu soruya karşılık vermek için önce geriye yaslanıp iyi bir soluklanmak gerekiyor.

Türkiye’de sorun anayasa ve maddelerden değil, yasakçı zihinlerden kaynaklanıyor zira.

Cumhuriyet tarihimizin çok önemli bir kısmında, başörtüsü yasağının da içerisinde yer aldığı özgürlük tersi pek çok uygulamaya itiraz ve o itirazları geçersiz saymak için verilen mücadeleye şahit olundu.

Karşıt görüş sahipleri, birbirini dinlemek ve uzlaşma arayışına girip doğruda birleşmenin yollarını aramak yerine, farklı görüşlere söz hakkı tanımamayı, zıt olanı yok etmeyi, o olamıyorsa onu gözü önünden uzaklaştırmayı yeğledi.

Siyasi iktidar elindeyse bunu yaptı, vatandaş kendisinden oyunu esirgemişse, ‘devlet’ gücünü kullanarak aynı sonucu almaya çalıştı, bunu sağlamak gayesiyle gerekirse ‘derin devlet’ ismi verilen heyulayı devreye sokmayı bildi.

Anayasaya aykırı Anayasa Mahkemesi kararları bu türlü çıktı. Partiler kapatan, birtakım kısımların haklarını kısıtlayan kararlar alabildi, 27 Mayıs (1960) ihtilali sonrasında askerler tarafından kurulmuş Anayasa Mahkemesi…

Feci halde ‘kumpas’ olduğu izlenimi alınan olaylar sonrasında, anayasayı ya da ulusal güvenliği muhafaza gayeli olma teziyle, özgürlükleri kısıtlayıcı yasalar Meclis’ten bu türlü geçti.

Ülkemizde arkasında ‘sorunu’ sözcüğü bulunan ne kadar netameli mevzu varsa, hepsi, anayasada yer alan tabirler hilafına yürütülen uygulamalarla irtibatlıdır.

En belirginleri, ‘sorunu’ sözcüğünün önünde en sık kullanılan ‘Alevi’ ve ‘Kürt’ sıfatlarıyla anılan kitleler olsa da, pek çok zaman, herhangi bir etnik ya da sosyal etikete sığdırılamayacak geniş kitleler de, ‘tehdit’ algısı içine sokularak, temel hak ve özgürlüklerini tam manasıyla kullanmaktan yoksun edilebildiler.

Belli bir tarihe kadar ‘sorun’ olarak görülmemiş ‘başörtüsü’, bir tarihten sonra aniden ‘yasak’ kapsamına alınabildiyse, sebebi, onunla irtibatlanan bireyler ve kitlenin ‘tehdit’ değerlendirmesi içerisine alınmasıdır.

Kendi ailemin ‘başörtüsü yasağı’ ile tanışmasını anlatırken altını çizmeye çalışmıştım: Son klâsik askeri darbe olan ’12 Eylül’ (1980) öncesinde, başörtülü öğrenciler herhangi bir meseleyle müsabakadan derslere girebiliyor, hatta içlerinden başarılı görülenler üniversitelerde hocalık yapabiliyorlardı.

Eşim Nebahat Koru ve değişik fakültelerde okuyan dönem arkadaşları, bütün tahsil hayatlarında başörtülüydüler. Eşim dahil içlerinden kimileri akademik mesleği seçtiler ve öğretim üyesi de oldular.

Aynı devirde İmam Hatip Okulları’na kız öğrenciler de alınmaya başlanmıştı ve o öğrencilerin çoğu okullarına başörtüsüyle gitmekteydi.

Hepsi için sorun 12 Eylül 1980 sonrasında başladı.

Darbeciler eğitimde başörtüsünü yasakladılar.

[Rahmetli Yavuz Gökmen’in darbe sonrası getirilen yasaktan çektikleri mağduriyeti İmam Hatip’in kız öğrencileri ağzından aktardığı haberini, ABD’de yüksek lisans yaptığım üniversitenin kütüphanesine alınan gazetede okumuş, askeri devirde bu türlü yavuz bir habere imza attığı için kendisine takdir hisleriyle dolmuştum.]

Yalnız öğrenciler için çıkmadı o yasak, eşim gibi öğretim üyesi olanlar da sonrasında akademik hayat dışına itildiler…

Anayasa ya da yasa ile gerçekleştirilmedi yasak. Keyfi bir uygulamaydı. Lakin Anayasa Mahkemesi ve mahkemeler yasaktan yana kararlar almakta hiç zorlanmadılar.

Turgut Özal’ın başbakanlığa gelmesiyle birlikte siyasi iktidar yasağa karşı çıktı, lakin yasağı ortadan kaldırabilmeyi başaramadı.

‘Devlet’ vatandaşın oyunu alarak iktidara gelmişlere izin vermedi.

Farklı meselelerin tahlile kavuşmasına da bugüne kadar izin verilmemesi gibi…

Zaten bu yüzden de, AK Parti sözcüleri, rahatlıkla “Biz gidersek başörtüsü yasağı geri gelir” diyebiliyorlar.

Gerçekten de yasakçı bir ortamla karşılaşılırsa eski duruma dönülebilir.

Yasağın titizlikle uygulanmasında başı çeken CHP’nin günümüzdeki genel başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun, iktidar bileşenlerine yaptığı, “Gelin, bir maddeyle yasağı gündemden çıkartalım” daveti işte bu sebeple önemli.

AK Parti sözcülerinin bu çağrıyı yetersiz bulmaları, anayasa değişikliğiyle benzer sonucu alma karşı çıkışını yapmaları fazla bir mana taşımıyor.

Önemli olan CHP ismine bu davetin yapılabilmesidir.

Nitekim, CHP’ye ve Kılıçdaroğlu’nun cumhurbaşkanı adaylığına destekleyici etraftan o davete karşı çıkanlar da çok oldu. Eminim, CHP’de çeşitli seviyelerde siyaset yapanlar arasında da, husus başörtüsü olduğu için, yasağın hortlatılmasını imkansız kılacak teşebbüsü benimsememişler kesinlikle vardır.

AK Parti gibi partilerin varlığına da karşıdır o tipler…

Şimdi o tipler ile AK Parti birlikte Kılıçdaroğlu’nun davetine karşı çıkıyorlar.

Garipülkemizin gerçeği bu.

Önünde ‘sorunu’ sözcüğü bulunan hususlarda tahlil arayışlarına girildiğinde, sorunun varlığı sebebiyle hak ve özgürlükleri kısıtlandığına inanan kesitler içerisinden kimileri da, arayış AK Parti’den geldiği için, teşebbüse karşı çıkabilmişlerdi.

Karşı olmakta AK Parti içerisinden birileriyle ortak hareket ettikleri görülmüştü.

Böyle bir ülke bizim ülkemiz. Bütün potansiyeline karşın hak ettiği pozisyona bir türlü gelememesinin en çok önemli nedeni de bu zati.

Ezber bozucu bu son teşebbüsü için CHP lideri tebriki ve takviyesi hak ediyor.

*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.