Ataması yapılmayan kadın öğretmen, motokurye oldu

Ordu Üniversitesi Müzik Bölümü’nden mezun olan Cansu Keskin, ataması yapılmadığı için motokuryeliğe başladı. Keskin, “Trafikte de karşılaştığım insanlar benim o günüm için tamamen belirleyici oluyor. Otobüs ve dolmuşlar beni korkutuyor. Diyelim ki kötü bir hareket yaptı, yahut öteki bir şey yaptı, kafan tamamen oraya gidiyor. Korkuyorsundurup dinlenmei bir talihin yok. ‘Ne işin var, masa başı bir iş yap’, ‘Evli değil misin?’, ‘Evinde otursana’ benzeri telaffuzlarla karşılaşıyorum. Kurye ortamında da çok fazla cinsiyetçi telaffuz yaygın. İş arkadaşlarımın bir kısmı olumlu ama birçoğuyla da iletişim kuramadığımı söylemem gerekiyor” tabirlerini kullandı. 

Duvar’dan Cihan Başakçıoğlu’nun haberine göre; Artvin’de doğup büyüyen ve lise yıllarında müzikle tanışan Cansu Keskin, müziğe olan ilgisi nedeniyle Ordu Üniversitesi Müzik Bölümü’ne başladı. Üniversiteden 2019 yılında müzik öğretmeni olarak mezun olan Keskin, atanamayınca motokuryeliğe başladı. 

“Çocukluktan müziğe ilgim vardı. Müzik kulağımın olduğunu fark ediyordum. Lisedeyken gitar çalmaya başladım. Sonra da üniversitede müzik okumaya karar verdim” diyen Keskin, mezun olduktan sonra yaşadıklarını şu sözlerle anlattı:

“Atanma umudum vardı. İlk sene imtihanda bir yanılgı yaptığım için puanım hesaplanmadı. Daha sonraki yıllarda aldığım puanlar yetmedi. Geçen yıl da ek atamalarda puanım tutmasına karşın mülakata çağırılmadım. Aslında ilk yıldan sonra da bir ümitsizlik oldu. Zira ağır çalışma şartlarından ötürü kendimi derslerime de veremiyordum. Hala de durum bu şekilde. İmtihana hazırlanamadan girmek zorunda kalıyorum. Sonuçta bir şekilde hayatta kalmak için de çalışmam gerekiyor. Birkaç arkadaşım atandı. Kimi özel okullarda öğretmenlik yaptı. Kimisi halk eğitimde çalışıyor. Kimileri da benim durumumdalar. Üzülerek bakıyorum. Bir sürü mezun yahut okuyan insan var. Hepimiz görüyoruz. Birtakım arkadaşlarım var, yüksek puanlar almışlarmülakatta elenmişler. Bu da bizi ister istemez ümitsizliğe sürüklüyor.”

İş bulma umuduyla İzmir’e geldikten sonra ilk olarak francaise restoranlarda çalışmaya başladığını anlatan Keskin, “Büyük şirketlerde çalışırken kendimi çok iyi hissetmiyordum. İş arkadaşlarımın tavrından müdürlerin haline kadar her şey çok berbattı. Sonuçta ben bir öğretmenim ve vakitte sanatla ilgileniyorum. En son mobbing nedeniyle işi bırakmaya karar verdim. Mobbingle başa çıkmak kolay değil” dedi.

Daha sonra kuryelik yapmaya başladığını söyleyen Keskin, çalışma şartlarının zorluğunu anlattı. Keskin, “Günde 10 stten fazla çalışırsam para kazanabiliyorum. Kurye karlarının çok fazla olduğuna dair haberler var. Benim hala ödeyemediğim borçlarım var. Haftanın 6 günü 10 st çalışmama karşın borçlarımı bitirebilmiş değilim. Yemek molası kullanmadan gün uzunluğu harıl harıl çalışsam bile yüksek ölçülerde karım olmuyor. Motorun tüm masrafları, vergiler, Bağ-Kur borcu, kira, faturalar derken elimde lakin çok az bir miktar para kalıyor. Kredi kartı kullanmasam şu anki kaidelerde kesinlikle geçinemezdim” sözlerini kullandı.

“Cinsiyetçi telaffuz yaygın”

Türkiye’de bayan kurye olmanın iki kat daha zor olduğunun altını çizen Keskin, “Trafikte de karşılaştığım insanlar benim o günüm için tamamen belirleyici oluyor. Otobüs ve dolmuşlar beni korkutuyor. Diyelim ki kötü bir hareket yaptı, yahut öteki bir şey yaptı, kafan tamamen oraya gidiyor. Korkuyorsunfakat durup dinlenme bir talihin yok. ‘Ne işin var, masa başı bir iş yap’, ‘Evli değil misin?’, ‘Evinde otursana’ telaffuzlarla karşılaşıyorum. Kurye ortamında da çok fazla cinsiyetçi telaffuz yaygın. İş arkadaşlarımın bir kısmı olumlubirçoğuyla da iletişim kuramadığımı söylemem gerekiyor” diye konuştu.

“İnsanlar bazen karşısındakinin insan olduğunu unutuyor”

Tehlikeli bölgelerde yaşadığı zorlukların yanı sıra zaman zaman müşteri tarafından da zorbalandıklarını söyleyen Keskin, şöyle devam etti:

“Tehlikeli bölge dediğimiz yerler var. Birtakım mahalleler yahut karanlık sokaklar. Buralara da gitmek zorunda kalıyoruz zira pakete gitmezsek birden sistemi kapatıyorlar. O nedenle elimizden geldiğince her yere gitmeye çalışıyoruz. Buralara gittiğimde bazen kontağı bile kapatmıyorum. Bir şey olursa çabucak kaçayım diye. Yeri geldiğinde kaskımı çıkarmıyorum. Daha birkaç gün önce bir arkadaşımız gasp edildi. Bunun haricinde müşteri ile de sorun yaşadığımız vakitler oluyor. ‘Kaç zaman oldu, neredesin sen?’, ‘Paketim neden soğuk?’, ‘Bunun içinde şu neden eksik?’i sözlerle zorbalandığımız çok fazla zaman oluyor. Bu türlü anlarda kendimi çok kötü hissediyorum. İnsanlar bazen karşısındakinin de bir insan ve bayan olduğunu unutuyorlar. O anlarda bazen ‘Neden bu mesleği yapmak zorundayım’ diye düşünüyorum. Bunun da karşılığı malum…”