Fehmi Koru: Ağzı olan konuşuyor; konuşanların biri bakan, oburu CHP’li siyasetçi

Fehmi Koru*

İçinden geçtiğimiz devrin baş karıştırıcı bir istikameti var. Vazifeleri ya da pozisyonları gereği zihinleri en açık olması gereken insanların birtakımı, hayati hususlarda bile, üzerinde fazla düşünülmediğini belli eden görüşler açıklayabiliyorlar.

Herhalde öncelikle sorumlu mevkilerde bulunan ya da sözleri temsil ettikleri kurumun görüşü olarak algılanabilecek bireylerin ağızlarından çıkana dikkat etmeleri gerekir.

Örnek mi istiyorsunuz?

İlk örnek adalet bakanı Bekir Bozdağ’dan…

Kamuoyunun dikkatini çeken yakın gelişmelerden biri, üç yıl önce, İstanbul’daki başkonsolosluklarında Riyad’tan özel olarak gönderilen bir infaz timinin vahşice katlettiği Suudi Arabistanlı gazeteci Cemal Kaşıkçı davasının başına gelendi.

Türkiye cinayeti bir bireye, bir gazeteciye karşı yapılmış mevtle sonuçlanmış bir teşebbüs olmaktan öteye taşıdı ve topraklarında meydana geldiği için, kendi egemenliğine karşı yapılmış bir tecavüz olarak da gördü.

Suud başkonsolosluğu çatısı altında yaşananları, infaz anı ve sonrasını, dünya medyası Türkiye’den sağlanan fotoğraf takviyeli bilgilerden izledi. BM’nin açtırdığı soruşturmayı fiilen yürüten özel temsilci, raporunda, infazcıların vatandaşı olduğu ülkenin idaresini isim de vererek suçladı.

Ankara’dan edindiği bilgilerle…

Olayı görmezden gelmeye çalıştığı ziyadesiyle belli olan Suudi Arabistan yönetimi, Türkiye’nin ısrarlı gayretleri karşısında sessizliğini bozmak, ‘yargı’ ismi altında ivedilikle bir teşebbüste bulunmak ve tim üyelerinin birçoklarını hatasız bulsa da birkaçına idam cezası vermek zorunda kaldı. [İdam cezaları da sonradan yumuşatıldı.]

Cumhurbaşkanı, ilgili bakanlar, iktidar partisinin bahse ilgi duyan sözcüleri, cinayeti kınamakla yetinmeyip Suudi Arabistan’ın olaya yaklaşımını, kurduğu mahkemenin işleyişini, verilen sureta cezaları daima eleştirdiler.

Sonunda ne oldu?

Üç yıldır devam eden davada mahkeme savcısının “Dosya Suudi Arabistan’a gönderilsin” talebinin onay için ulaştırıldığı adalet bakanlığı talebi uygun buldu ve yargılamayı sürdüren ağır ceza mahkemesi de benzer tarafta karar aldı.

Dava dosyası Suudi Arabistan’a gönderildi, Türkiye’deki yargılama durduruldu.

Neden?

Soruya muhatap olan adalet bakanı Bozdağ’ın yanıtı şu:

“2018’den bu yana geçen süre içerisinde yargılamada bir milim ilerleme sağlanamadı. Zira 26 sanık var, bu sanıkların yargılanabilmesi için Türk mahkemesinin huzuruna getirilmesi lazım ve bunlar Suudi Arabistan vatandaşı oldukları için bugüne kadar mahkeme huzurunda hazır bulundurulamadılar.”

Ve şunlar da:

“Davanın durdurulması ve yargılamanın Suudi Arabistan’a nakledilmesi tamamen yasaya uygundur. 6706 sayılı yasanın 24’üncü unsuru, ‘1 yıldan daha fazla hapis cezasını gerektiren hatalarda soruşturma ve kovuşturma sırasında şayet şüpheli ya da sanığın yabancı devletin vatandaşı olması nedeniyle mahkeme huzurunda bulundurulamıyorsa yahut adli yardım yoluyla savunması alınamıyorsa soruşturmanın ya da kovuşturmanın nakline karar verilebilir. Bu kanun burada bu türlü dururken ve bu kadar açık yazarken, Adalet Bakanı nasıl hayır diyebilir buna?”

Bayağı serinkanlı cümleler bunlar…

O denli de, bahsin merak edilen tarafı bunlar değil ki… Kimse “Yapılan hukuka uygun değil” demiyor; yargı metoduna biraz vakıf olan biri bile, yapılanın yasal olduğundan haberli. Sanıkların mahkemeye getirilemediği de biliniyor.

Esas merak edilen, Suudi Arabistan’ın bahse yaklaşımı aşikarken, Türk yargısının kendilerinden istediği sanıkları göndermeyerek yargılanmalarını ve adli yardım yoluyla savunmalarının alınmasını engelleyenin Suudi Arabistan olduğu bilinirken, o ülkede kurulan mahkemenin sanıkları üstün körü yargıladığı ve hak ettikleri cezaları vermediği tenkitleri ortadayken, daha da değerlisi orada yargılama süreci tamamlandığı halde, bu türlü bir sürece neden ihtiyaç duyulduğudur?

Ülkede günlerdir spekülasyondan geçilmiyor.

İktidarın hiç hoşlanmayacağı cinsten spekülasyonlar bunlar…

Bakan topu taca atıyor, başları karıştırıyor ve kelamlarının spekülasyonların hızlanmasına yol açacağını düşünmüyor bile…

İkinci örnek olay da CHP’den

Türkiye birkaç aydır Millet İttifakı’nın cumhurbaşkanlığı seçiminde kimi aday göstereceğini kaygı edinmişken, ittifak içerisinde yer alan partilerin önderleri aday belirlemeyi seçime az kala yapma kararı verdiklerini açıklamışken, birden bire ortaya atılan beklenen aday isimleri gündeme geliverdi.

Gelir a…

CHP lideri, partisinin bir belediye liderinin –Mansur Yavaş‘ın- isminin öteki bir parti tarafından aday olarak zikredilmesine teşekkür ederek bahse esprili yaklaştı.

Aynı cepheyle irtibatlı birkaç kişi ise, kim/ler tarafından ortaya sürüldüğü anlaşılmayan bir öbür ismin –Haşim Kılıç’ın- aday olarak düşünülmesi ihtimaline karşı çıktılar.

Ben bunu garip karşıladım.

Daha garip bir şey daha oldu ve vaktiyle CHP’de ikinci adam pozisyonunda bulunmuş İstanbul milletvekili Gürsel Tekin, bir televizyon programında, hepsinden ileriye giden şu açıklamayı yaptı:

“Kesinlikle şuna emin olabilirsiniz. Cumhuriyet Halk Partisi’nin dışında bir adayın söylediği söz edilen olmayacağını söyleyebilirim. Aday CHP kimliğini taşıyacak. Konuşulan isimler çok değerli olabilir ama ana muhalefet lideri dışında bir isim tartışması sıkıntı olur.”

Neymiş?

Bir defa “Kesinlikle” ifadesi kullanılıyor; bununla söylediğinin şahsî bir görüş olmadığını anlamamız gerekiyor. Akabinde, Millet İttifakı çatısı altında dürüst bir seçim ve sağlıklı bir geçiş için bir araya gelen altı siyasi parti önderine bırakıldığı bilinen aday belirleme vazifesinin göz boyama olduğunu düşünmemize sebep olabilecek sertlikte aday açıklaması geliyor.

“Aday CHP kimliğini taşıyacak” diyor. Orada da kalmıyor, “Ana muhalefet lideri dışında bir isim olamaz” manasına gelecek bir cümle de bunun arkasına ekleniyor.

Doğru mu bu?

Şayet doğruysa, ittifak çatısı altında görüşüp duran altı başkana atfedilen görev ne oldu?

İşte size iki farklı cepheden baş karıştırıcı iki örnek olay…

*Bu yazı fehmikoru.com adresinden alınmıştır.