Ankara Diş Doktorları Odası: Ülkemizde toplumun yüzde 85’inin ağız ve diş sağlığı bozuk, en çok önemli sebebi de yoksulluk

Ankara Diş Tabipleri Odası Genel Sekreteri Gamze Burcu Gül, “Ülkemizde toplumun yüzde 85’inin ağız ve diş sağlığı bozuk. En çok önemli halk sağlığı sıkıntıları içinde yer alan ağız ve diş hastalıklarının sebebi de büyük oranda yoksulluk. Ulusal Ağız Diş Sağlığı Siyasetimiz olmalı ve bilhassa çocuklara yönelik ağız sıhhatini geliştirme programlarının uygulanmasına öncelik verilmelidir. Sağlıklı, inançlı ve kâfi besine, uygun fiyatlarla, sürdürülebilir biçimde ulaşabilmek bir insan hakkıdır.  Bu bahse sosyal yardım değil, sosyal hak perspektifinden bakmak problemlerin tahlili yolunda doğru bir adım olacaktır” açıklamasını yaptı.

Ankara Diş Tabipleri Odası, yoksulluktan kaynaklı sıhhatsiz beslenmenin ağzı ve diş sıhhatini da olumsuz etkilediğine dikkat çekti. Ankara Diş Tabipleri Odası Genel Sekreteri Gamze Burcu Gül tarafından bugün yapılan yazılı açıklamada şunlar ifade edildi:

“Kalitesiz karbonhidrat yüklü besinlerle beslenen çocuklarda diş çürüğü oluşumu kaçınılmaz”

“Toplum sağlığı önünde çok çok önemli bir mani olan yoksulluk, sağlıklı beslenmeyi de imkânsız hale getiriyor. Zira fakir insanlar tek tip, istikrarsız ve enerji yoğunluğu yüksek besinlerle beslenmek durumunda kalıyor. Geçinebilmek için fiyatı düşük, işlenmiş, şeker içeriği yüksek besine yöneliyor ve çok az ölçüde sağlıklı yiyecek tüketebiliyor. Vitamin, mineral, protein, lif tarafından zayıf bir beslenme sürdürüyor. Özellikle büyüme gelişim döneminde kâfi protein, zerzevat, meyve ve sağlıklı bitkisel yağları tüketmesi gereken çocuklar karbonhidrat yüklü besleniyor. Kalitesiz karbonhidrat yüklü besinlerle (ekmek, makarna, pilav) beslenen çocuklarda diş çürüğü oluşumu da kaçınılmaz.

“Orta ve düşük gelirli ülkelerde ‘diş çürüğü’ hala en yaygın hastalık olarak toplum sıhhatini olumsuz etkiliyor”

Özellikle okul öncesi çocukluk dönemi, sağlıklı beslenme ve diş fırçalama alışkanlığının kazandırılabilmesi açısından en çok önemli periyottur. Tekrar okula giden çocukların beslenme çantasında süt ve süt ürünlerinin, zerzevat ve meyvelerin bulunması gerektiğini söylüyoruz, lakin yoksulluk alanında gördüğümüz durum vahim. Şayet bir beslenme çantası varsa, içinde yalnızca ekmek vb. besleyici olmayan besinler mevcut. Yapılan araştırmalardan biliyoruz ki, ülkemizde toplumun yüzde 85’inin ağız ve diş sağlığı bozuk. En çok önemli halk sağlığı meseleleri içinde yer alan ağız ve diş hastalıklarının sebebi de büyük oranda yoksulluk. Son 30-40 yılda yüksek gelirli ülkelerde diş çürüğü görülme oranları aşağı çekilse de orta ve düşük gelirli ülkelerde ‘diş çürüğü’ hala en yaygın hastalık olarak toplum sıhhatini olumsuz etkiliyor.  

“İşsizlik nedeniyle sosyal garantisi olmayan ailelerin çocukları, kamu ağız diş sağlığı hizmetlerinden de yararlanamıyor”

Yine içinde bulunduğumuz ekonomik krizin en ağır şekilde etkilediği fakir ailelerin çocukları arasında ağız diş sağlığına bağlı -zaten var olan- eşitsizlikler daha da artıyor. İşsizliğe bağlı maddi düşünceler nedeniyle aileler çocuklarının ağız hijyeni için gerekli olan en kolay materyalleri bile temin edemiyor, diş fırçası, diş macunu bile alamıyor, çocuklarını doktora götüremiyor. Tekrar işsizlik nedeniyle sosyal garantisi olmayan ailelerin çocukları, kamu ağız diş sağlığı hizmetlerinden de yararlanamıyor. Bundan Ötürü tedaviler ve esirgeyici diş hekimliği uygulamaları yapılamıyor, bu da bilhassa diş çürüklerinin ve tedavi ihtiyacının daha da artmasına neden oluyor. 

“Bu mevzuya sosyal yardım değil, ‘sosyal hak’ perspektifinden bakmak sıkıntıların tahlili yolunda doğru bir adım olacaktır”

Düzenli diş tabibi denetimine gidemeyen, diş fırçalama ve ağız bakımı yapamayan, bunun için gereken gerece erişemeyen, beslenmesinde karbonhidrat ve şekere yük vermek durumunda kalan aileler ve çocuklarının ağız diş sağlığı açısından büyük meseleler yaşaması doğaldır. Tahlil için, elbette bir ‘Ulusal Ağız Diş Sağlığı Politikamız’ olmalı ve bilhassa çocuklara yönelik ağız sıhhatini geliştirme programlarının uygulanmasına öncelik verilmelidir. Bu gayeyle, diş tabipleriyle birlikte tüm sağlık çalışanları, pediatristler, pratisyen tabipler, hemşireler, ayrıyeten öğretmenler, ebeveynler, okullar, yani çocuğa dokunan herkes ve fakülteler, diş doktoru odaları, ilgili bakanlıklar iş birliği içinde çalışmalıdır. Bununla birlikte sağlıklı, inançlı ve kâfi besine, uygun fiyatlarla, sürdürülebilir biçimde ulaşabilmek bir insan hakkıdır. Bunu sağlamak da kamunun en çok önemli görevlerinden biridir. Bu hususa sosyal yardım değil, ‘sosyal hak’ perspektifinden bakmak problemlerin tahlili yolunda doğru bir adım olacaktır.” (ANKA)