Oğlu, gelini ve torununun Rönesans Rezidans’ın enkazından çıkarılmasını bekleyen vatandaş: Şayet cesedi, modülü bile varsa razıyız artık

Hatay Antakya’da zelzelede yıkılan Rönesans Rezidans’ta yaşayan oğlu Metin Arslan (30), gelini Gonca Arslan (30) ile Hamza Alp Arslan’dan (3) haber alamadığı için Çanakkale’den gelen Ayşe Arslan‘ın enkazın başındaki bekleyişi sürüyor. 13 gündür enkazın başından ayrılmayan Arslan, “Artık iş makineleri devreye girdi. Madenciler ve AFAD var. Denk gelirse çıkarıyorlar. Bekliyoruz yani bir umut. Emelimiz, yaşıyorlarsa haber alalım, şayet öldülerse cesetlerini bulalım. Şayet cesedi, kesimi bile varsa razıyız artık” dedi.

Kahramanmaraş merkezli 7,7 ve 7,6 büyüklüğündeki 10 ilde yıkıma neden olan sarsıntıların akabinde binaların birçoğunun yıkıldığı Hatay’da da çalışmalar sürüyor. Antakya ilçesinde de en çok can kayıplarından birinin yaşandığı Rönesans Rezidans’ta arama kurtarma çalışmaları azalırken iş makineleri ile enkazı kaldırma çalışmaları sarsıntının 15’inci gününde de devam etti.

Rezidanstaki yakınlarından hala haber alamayanlar da etrafta umutlu bekleyişini sürdürüyor. A2 bloğunun 4’üncü katında yaşayan oğlu Metin Arslan (30), gelini Gonca Arslan (30) ile Hamza Alp Arslan’dan (3) haber alamayan Ayşe Arslan, Hatay’a ataması yapılan öğretmen oğlunun 2,5 yıldır burada yaşadığını belirtti.

Oğlunun Toprakhisar İmam Hatip Ortaokulu’nda Fen Bilgisi öğretmenliği yaptığını anlatan Arslan; onunla en son yüz yüze geçen eylül ayında, telefonla da zelzeleden bir gün önce görüştüğünü söyledi. Sarsıntı haberini alır almaz da aradığını fakat ulaşamadığını dile getiren Arslan, “Mesaj attım, ulaşmadı. O esnada dünürüm Hatay’daydı. Dünürümün kardeşi buradaydı, konuk gelmişlerdi. Dünürüm sağlam çıktı enkazdan. Kız kardeşinin cesedini 4’üncü günde aldık enkazdan ama bizim çocuklardan haber alınamıyor” dedi.

“Yaşıyorlarsa haber alalım, şayet öldülerse cesetlerini bulalım”

Arama kurtarma çalışmalarının sonlandığını belirten Arslan, “Artık iş makineleri devreye girdi. Madenciler ve AFAD var. Denk gelirse çıkarıyorlar. Bekliyoruz yani bir umut. Gayemiz, yaşıyorlarsa haber alalım, şayet öldülerse cesetlerini bulalım. Bizim içimiz, canımız yanıyor. Evladımdan haber alamayınca ben ne yapayım burada? Ben burada sokakta, çadırda kalıyorum, dışarıda yatıyorum. Ben evladım için buradayımfakat niçin haber alınamıyor, ulaşılamıyor? En kötü yer burası mı? Benden diğer bekleyen 60 aile var tahminen burada. Herkes çocuğunu beliyor. Bize de yazık. Ulaşması mı, nesi zor; anlamadım” diye konuştu. 

“Benim bir evladım vardı, diğer yok”

“Gelinimin ailesi de hastaneleri aradı. Bizim etrafımızdaki herkes arıyor. DNA testi verdik. Nereden ne çıkacak, bilmiyoruz. Elimizden gelen her şeyi yaptık. Bizi habersiz bırakmasınlar. Muallakta kalmayalım. Çocuklarımız öldüyse ölülerini, şayet cesedi, modülü bile varsa razıyız artık. Bu işkence son bulsun, kâfi. Ben eziyet çektiğime yanmıyorum, içimin yandığına yanıyorum. Ben çocuğumdan haber alamıyorum. 3 tane canım var içeride. Bana benzemez herkesin canı yanıyor. Herkes için de üzülüyorum. Kolay bir acı değil bu. Allah kimseye de yaşatmasın bu acıyı. Şu anda ayakta duruyorsam evladımı bulabilmek için ayaktayım. Yoksa parçalandık, bittik. Benim bir evladım vardı, öteki yok.” (ANKA)