Yıldıray Oğur: Köpekleri sokaklardan toplayıp uyutmaki toplu katliamın bir çözüm olarak savunulmasına, en fazla muhafazakarlarının karşı çıkması gerekir

Karar yazarı Yıldıray Oğur, Türk kültüründe geçmişten bu yana köpekler ve insanların bir ortada yaşadığını geçmişten örnekler vererek anlattı. Kentlerin git gide büyüdüğünü ve köpeklerin yaşadığı yerlere insanların il kurduğunu ifade eden Oğur, “Ama yüzyıllardır kıtmirlerle birlikte yaşamış bir kültürde bütün köpekleri sokaklardan toplayıp uyutmak toplu katliamın bir tahlil olarak savunulmasına, bu çağdaş tipçi paklığa en fazla bu kültürün muhafazakarlarının karşı çıkması gerekir.” dedi.

Oğur, köpeklerle kurulan ilişkin Türk kültüründe mevcut olduğunu ve İslam’ında bu kültürü taşıdığını söyledi. Dini anlatıları hatırlatan Oğur, “İnançları yüzünden 307 yıl saklanan Ashab-ı Keyf’in yoldaşı Kıtmir isimli bir köpeğin, çölde kalmış bir köpeğe ayakkabısıyla kuyudan su alıp veren bir hayat bayanının cennete gittiğini söyleyen bir hadisin, köpekler, kedilerle bağlantı üzerine onlarca hikmetli sözün, kıssanın, nasihatın, atasözünün olduğu bir medeniyette diğer bir kültürün oluşması da mümkün değildi.” sözlerini kullandı. 

Köpeklerin de karakterleri olduğunu ve kriminal, suçlu köpeklerin de olduğunu ve uyutmanın onlar için tahlil prosedürlerinden biri olabileceğini söyledi. Oğur’un köpeklerle Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde kurulan bağdan örneklerle anlattığı köşe yazsının ilgili kısmı şöyle:

“Yani sokaklardaki köpekler de nüfusları arttığında onlarla ne yapacağımız problemi de yüzlerce yıllık bir mesele. Kentlerde yüzlerce yıl yerleşik bir birlikte yaşama istikrarı kurulmuştu.

Bunu bozan göçler ve kentlerin büyümesi oldu. Bu iki baskı yarattı.

Şehirler büyüdükçe köpekler kentin tam içinde kaldı. Onların yaşadığı izbe yerler il oldu. Şimdilerde sorunun en sert yaşandığı yerlerin il dışındaki siteler ve etrafı olması bir tesadüf değil. Yani köpekler kentin içine girmedi, biz köpeklerin yaşadığı yerlere kentler kurduk.

Kırsaldan kentlere artan göç de sorunun görünür olmasının nedenlerinden biri oldu.

Bu ortada çağdaşlaşmayla konutlarında köpek beslemek diye bir adet yaygınlaştı.köpekler ev sahibini ısırmak yahut bakımının zahmetli olması sebeplerle kendileri kapının dışında buldular. Bu Avrupai süreksiz heves de sokaklardaki köpek sayısını artırdı.

Ama bütün bunları köpekler değil, insanlar yaptı.

Evet Avrupa’daki kentlerde sokaklarda kediler ve köpekler yok.zaten yüzlerce yıldır pek yoktu. Zira bu onların değil bizim kültürümüz.fakat onların kentlerinde sokaklarda hayvan olmadığı, çok inançlı oldukları da farklı bir propaganda.

Google’a Amsterdam, Londra, New York ile birlikte fare ve sıçan yazınca karşınıza çıkanları yalnızca okumak bile dehşete kapılmak için kâfi:

“ABD’nin en büyük kentlerinden New York’un akabinde İskoçya’nın Glasgow kentini de fareler bastı.”

Kültürel olarak köpeklerle yüzlerce yıllık birlikte yaşama deneyimimiz de sonra sayıları artınca onlardan sıkılmamız da onlara az ötemizdeyanıbaşımızda izbe ömür alanları bırakmayıp her yere siteler, apartmanlar yapmamız da, televizyon sinemalarından heves edip eve alıp sonra sokaklara bırakmamız da hepsi bizim cürmümüz.

Şimdi bunların hepsinin faturasını topyekün bütün köpeklere ve hayvanseverlere yıkmak büyük bir haksızlık. Tahlil olarak Devlet Bahçeli’nin bile anlayamadığı uyutmanın konuşulması da… Tabii ki saldırgan köpekler için bu türlü tahliller de olabilir. Köpeklerin de karakterleri, huyları var. Suçlu, kriminal köpekler var.fakat yüzyıllardır kıtmirlerle birlikte yaşamış bir kültürde bütün köpekleri sokaklardan toplayıp uyutmak gibi toplu katliamın bir tahlil olarak savunulmasına, bu çağdaş çeşitçi paklığa en fazla bu kültürün muhafazakarlarının karşı çıkması gerekir. Yüzlerce yıllık bir kültürü bir maddeyle ortadan kaldıramazsınız. Kıtmir 300 yıl uyumuştu. Öykünün gerisi malum….”