CHP İstanbul Kent Başkanı: İstanbul’da insanlar yoksullukta eşitlendi

CHP İstanbul Kent Başkanı Canan Kaftancıoğlu, “Vatandaş artık kendisinin unutulmasından, bilhassa iktidar tarafındaki siyasetçiler tarafından bir ‘nasılsınız’ bile denmemesinden o kadar rahatsız ki hepimiz bunu deneyimledik. İstanbul’daki hanelerin yüzde 50-51’inin kapısı CHP’liler tarafından çalındı. Bugünün iktidarı Adalet ve Kalkınma Partisi, -hiçbir hususta eşitliğe inanmadığını görüyorum- bir mevzuda eşitliği başardı. İnsanlar yoksullukta eşitlendi. İstanbul’da insanların görüşü, oy verdiği parti farklı, kaygıları aynı” dedi.

Kaftancıoğlu, partisinin ’80 Günde Devr-i Alem’ başlıklı saha çalışması ile ilgili açıklamalar yaptı. 

Canan Kaftancıoğlu, bugün düzenlediği basın toplantısında, partisinin ‘80 Günde Devr-i Alem’ kampanyasına ilişkin bilgi verdi. Kampanya kapsamında ev ziyaretlerinin yüzde 50’sinin tamamlandığını ve çalışmaların sürdüğünü belirten Kaftancıoğlu, kampanyaya ilişkin dataları ve izlenimlerini paylaştı.

İktidar olduktan sonra da insanlarla iletişim kurmaya devam edeceklerini söyleyen Kaftancıoğlu, “80 Günde Devr-i Alem çalışmamızla birlikte İstanbul’daki 2 milyon 273 bin 754 hanenin kapısına, CHP örgütleri tarafından gidildi ve zilleri çalındı. Şu anda bile bu kapılar, sahada bulunan öbek sorumlularımız tarafından çalınmaya devam ediyor. Evvelden belli yerlerde çaldığımız kapı, hızımıza kapatılıyordu. Şu Anda karşımıza çıkan vatandaşa ‘Nasılsın’ diyoruz, tenkitlerini alıyoruz, yardımcı olacağımız bir bahis varsa yardımcı oluyoruz, CHP iktidarında meselelerin nasıl çözüleceğini anlatıyoruz, vatandaşı ikna etmeye çalışıyoruz. Ne mutlu ki vatandaş ikna bu konuda” dedi.

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’a yönelik tabirleri nedeniyle hakkında açılan soruşturma kapsamında pazartesi günü ifade vereceğini açıklayan Kaftancıoğlu, şöyle konuştu:

Umut kapıda’ diyerek, vatandaşa ulaşma konusunda hepimiz eşit sorumluluk hissiyle bunu yapıyoruz. Bir gün kapınızı genel liderimiz, milletvekilimiz, öbek sorumlumuz, CHP üyesi çaldığında, herkes eşit sorumlulukta bunu yapıyor. Vatandaş artık kendisinin unutulmasından, bilhassa iktidar tarafındaki siyasetçiler tarafından bir ‘nasılsınız’ bile denmemesinden o kadar rahatsız ki hepimiz bunu deneyimledik. Her bir arkadaşımız, yaptığı ev ziyaretini sisteme giriyor. Her bir hane ziyareti sonrasında notlar alınıyor. Öbek sorumluları, herkes, bu datayı görerek faydalanıyor. Vatandaşın meselesini çözmekte bize katkı sunar hale getiriyoruz. İstanbul’da bulunan 4 küsur milyon hanenin yüzde 50-51’inin kapısı çalınmış durumda. İkinci ziyaretler, üçüncü ziyaretler… İktidar olduktan sonra da vatandaşla iletişim kurmaya devam edeceğiz. 

“Geçmişten bugüne kadar yapmadığımızı kapatmak için daha çok gideceğiz”

Karşımıza çıkan vatandaşa ‘Nasılsın’ diyoruz, tenkitlerini alıyoruz, yardımcı olacağımız bir bahis varsa yardımcı oluyoruz, CHP iktidarında anlattığı problemlerin nasıl çözüleceğini anlatıyoruz, vatandaşı ikna etmeye çalışıyoruz. Ne mutlu ki vatandaş ikna bu mevzuda. Vatandaşa söz verdiğimiz için, vatandaşın sıkıntısını daha güçlü bir şekilde duyurabilmek için bu basın açıklamasını yapıyoruz. Vatandaşın gerçekliği İstanbul’da gerçekten haber. İstanbul’un gerçekliği buyken, kimin ne dediği, ne demediği, ne giydiği üzerinden algılar değişirken siyasetin görevi, vatandaşın sesini duymak ve duyurmaktır. Şu ana kadar CHP’ye gelen en büyük tenkit; ‘Şimdiye kadar niçin yoktunuz? Bizi kötü idareye, yoksulluğa, yokluğa mahkum bıraktınız’. Haklılar. Geçmişten bugüne kadar yapmadığımızı kapatmak için daha çok gideceğiz. Bu eksiğimizi gidereceğiz.

“İktidara aracılık yapmaktan usandık”

İktidara aracılık yapmaktan usandık. Her kapıyı çaldığımızda, iktidara oy veren seçmen, ‘Benim ne kapımı çalan var, ne sıkıntımı gören var, iletin buradan’ diyor. Ben de diyorum ki buradan; şayet o vatandaşın oyuyla iktidara geldiyseniz, o vatandaşın eleştirisi varsa CHP’nin özgüvenli tutumu aynıi dinleyin. Yanlışınız varsa düzeltirsiniz. Niyetiniz yok, o başka husus.o vatandaşla temas kurun. Hangi partiye oy vermiş olursa olsun vatandaş, kendini uzaklaştırılmış, kıstırılmış hissediyor.

“İnsanlar yoksullukta eşitlendi”

 Eğitimiyle, çalışmasıyla, üretimiyle zenginleşen de kalmamış İstanbul’da. Yoksulluğun niteliklisi olur mu diyeceksiniz? Dört üniversite bitirmiş, doktorasını yapmış, konutunu geçindirecek ekmek götüremeyen kişi varsa… Bugünün iktidarı Adalet ve Kalkınma Partisi, -hiçbir hususta eşitliğe inanmadığını görüyorum- bir bahiste eşitliği başardı. İnsanlar yoksullukta eşitlendi. İstanbul’da insanların görüşü, oy verdiği parti farklı, kaygıları aynı. 

 Bana şahsen kapıyı açan bayan kardeşimiz, kendisiyle dertleşirken başörtüsünü tuttu, ‘Gel, yalnızca bunu diye diye bizi fakirleştirdiler. Ben ister başımı açar ister kapatırım. Benim başörtümle ilgili televizyonlarda konuşacağına, benim çocuğum hasta… Benim sıkıntımla ilgili hiçbir şey yapmıyorlar’ dedi. Bayanlar, yaşadıkları gerçeklik konusunda çok daha kararlı. Yabancı uyruklularla da karşılaşıyoruz. Vatandaşlar, öfkeyi sığınmacılara, yabancı uyruklulara, göçmenlere yöneltmiş durumda. Kapıyı çalıyoruz, ‘Ben minimum fiyata iş bulamıyorum, yarısına Suriyeliyi çalıştırıyorlar’ diyor. Vatandaşın, İstanbul’da bu derece yabancı, sığınmacı bulunması konusunda haklı olduğu noktalar var. 

Anlamak lazım bu öfkeyi. Zira eve gidiyoruz, kapıyı çalıyoruz, ‘Ben minimum fiyata iş bulamıyorum. Zira minimum fiyatın yarısına Suriyelileri çalıştırıyorlar’ diyor. Kapıyı çalmışız, bir kadın, ‘Restoranda bulaşıkçılık yapıyordum. İşimi de iyi yapıyordum. Eşim hasta. Öteki gelir kaynağımız yok. ama benden daha ucuza bir Suriyeli işe alındı’ diyor… Vatandaş kendi ekmeğinin ortağı gördüğü yabancıya kendi tabiriyle düşman ve o günden güne vatandaşta artan bir öfkeye sebep olduğunu sohbetlerde yahut aldığımız notlarda görüyoruz.

Yine çaldığımız kapılarda karşımıza çıkan gerçeklik, sarsıntı gerçeği ve kentsel dönüşüm. Son devirde bilhassa ev ziyaretlerinde, en az bunun kadar, tahminen bundan daha fazla barınma sorunu gündeme getirilmeye başlandı. ‘Ev sahibimle de pek iyi geçiniriz. Hiçbir sorun yok. Makul artırımlarla biz yönetim ederdik.fakat bu süreçte mal sahibim zam yaptı. Ödeyemiyorum. Ben, mal sahibimi de anlıyorum’ diyor. ama bütün diyaloglar bu şekilde olmuyor. Vatandaş demiş; ‘Evim yok, kiradayım, ev sahibi beni çıkarıyor. İstanbul’da çadırda mı yaşayacağım?’ Bu ortada kiracılar mutsuz da mal sahipleri mutlu mu? Hayır. İstanbul’da kiraya verecek konutu olanlar da ‘Ben keyfimden kiracı çıkarmıyorum, ben de geçinemiyorum’ dediği için birbirini tetikleyen bir şekilde süreçler devam ediyor. Kentsel dönüşüm dediğimizde, daha doğrusu vatandaştan gelen bildirilerde sarsıntı gerçekliği esasen vatandaşın gündemindeyoksun barınması, beslenmesi o kadar çok ön plana çıkmış ki zelzele gerçekliği, vatandaşın bizimle yaptığı sohbetlerde yeri ve konusu gelirse, ‘zaten İstanbul’da bir zelzele olacak, asıl o zaman ne yapacağız’ korkusu. Lakin diğer meseleler bu kadar yakıcı ki zelzele aynıi tedbirli ve öncelikli bir mevzuyu bile vatandaş kendi gündemine alamıyor. Kentsel dönüşümle ilgili aslında barınma sorunu var. Vatandaşın hali ortada. İktidarın yapmadıkları ortada. Bir de bilhassa AKP’li belediyelerin olduğu yerde rant uğruna dönüştürülen ve yapılan ve devam eden çalışmalar da ziyaret ettiğimiz hanelerde sıklıkla karşımıza geliyor.

“Sağlığa ve ilaca erişimde vatandaşlarımız sorun yaşıyor”

Hani diyorlar ya ‘Biz sağlıkta ihtilal yaptık, çığır açtık. İl hastaneleri yaptık. Beş dakikada randevu alıyorsunuz. Sağlıkta bu kadar ihtilal yapılmışken nedir senin derdin’ diye. Bir defa evdeki kadın, engelli çocuğu varsa düzenli bir süreci hiç yok. Randevu almakta sıkıntı yaşıyorlar. Sıhhate erişimde sıkıntı yaşıyorlar. Artık insanlar hem yoksulluktan hem işsizlikten ilaca erişimde sorun yaşıyorlar. Bakın, ilaca erişimde; sıhhate erişimi geçtim artık.

 İstanbul’da kapısını çaldığımız hanelerde bütün ailenin korkusu. Başta fakir semtler olmak üzere İstanbul’un tüm ilçelerinde madde satışı ve kullanımı, herkesin bildiği bir sırra dönüşmüş halde. Fakir ilçelerde aileler, çocuklarına bulaşması dehşetinin tesiri ile birlikte hususun hangi fiyat aralıklarında satıldığına, kimlerin nerelerde sattığına ve yaygınlaştırma yollarına kadar tüm süreçlerine hakim vaziyetteler. ‘Çocuklarımızı sokağa top oynamaya göndermekten korkuyoruz. Çocuklara hap satıyorlar. Polise söylüyoruz; polis, Abla ben ne yapayım, yarım saat sonra bırakıyorlar diyor. Benim çocuğumun suçu ne, yoksulluk mu’ diyor. Bu işin vebali, uyuşturucu baronları ile fotoğraf verip de uyuşturucuya temas etmiş çocukları görmeyen siyasi iktidardadır. 

“İstanbul halkı artık iktidar değişsin diyor”

 İstanbul halkı, artık belirsizlik, dert, güvencesizlik durumunda bir, iki ayda, mevcut siyasi iktidarda söylenen sözler, verilen vaatler ne olursa olsun gerçekliğinin değişmeyeceğinin farkında. İstanbul halkı, ‘Artık iktidar değişsin’ diyor. ‘Oy verdimfakat elim kırılsın’ diyenler de var. Kırılmasın. Onlar, ülkeye hizmet edecekler inancıyla oy verdi. Oy veren seçmenin oyuna ihanet edenlerdir suçlu olan. İstanbul halkı, ‘O verdim, elim kırılsın. Bir an önce seçim olsun, bir an önce bizim kederlerimizi gören, siyaseti kendisini ve etrafını zenginleştirmek için değil benim problemlerimi çözmek için yapacak iktidar gelsin’ temennisinde. 

İstanbul’da ziyaret ettiğimiz haneler, Türkiye’deki seçmenin yüzde 10’unun üzerinde. ‘80 günde bitirebiliriz’ dedim, mahkemeler, cezalar oldu. Vatandaşın gündemi dışında bizleri meşgul ettiren gündemler oldu. Yaklaşık 60 günde yüzde 50’yi yaptık. 80 günde tamamını bitiremeyeceğiz. Bizlerden çalınan günleri hesaba katarak 100 günde bitireceğiz. İkinci ev ziyaretlerine başlayacağız. Bu meskenlerin yaklaşık yüzde 30’una ikinci defa gidilecek. Üçüncü ev ziyaretimiz var. Seçime kadar temas kurmaya devam edeceğiz. 

 Ülkelerin gelişmişlik göstergelerinden biri de temel sorun alanlarını bitirmiş olmaları. Barınma sorunu, bu temel sorun alanlarının başında gelen bir husus. Yakın vakte kadar en büyük 20 ekonomi arasında olan Cumhuriyet’imiz, 100. yılına gidiyor. Geride bırakılan vakitte elde edilmiş tüm birikimi eriten AKP iktidarları, ülkenin temel sıkıntıları arasına barınma meselesini da ekledi. Yalnızca İstanbul’da 1 milyonun üzerinde boş konut varken vatandaşlarımız, fahiş ev fiyatları ya da kiralarla mücadele etmek zorunda bırakıldı. Enflasyon karşısında satın alma gücünü yitirmiş toplum, ihtiyacı olan konutu alamadığıi olağanüstü sayılara erişmiş kiralar karşısında piyasanın vicdanına itildi. Dar gelirli yurttaşı önceliklemesi gereken TOKİ vb. kurumlar kent rantına dayalı lüks konut projelerine kaynak ayırırken kirada oturan İstanbullular ev sahiplerinin tahliye talebiyle karşılaşıyor. Devletleşen AKP, konut siyaseti geliştirmek yerine kira artışına yüzde 25 yasal sınır getirerek sorunu çözeceğini varsayarken sorunu daha da büyütüyor. Yasal düzenleme öncesi kiracılar ile pazarlık ederek uzlaşmayı tercih eden ev sahipleri, düzenleme sonrasında artık direkt tahliye talebi ile geliyor. Araştırmalar bize gösteriyor ki Türkiye’de kiracıların sırf yüzde 7,1’i kirasını ödemekte zorlanmıyor.” (ANKA)