Murat Meriç: TED Edirne Koleji Kurucusu Nesim İba, İstanbul Kontratı kelamlarının akabinde hudutla Moğollar’ın kulisine geldi, “Devletin valisi salondayken o cümleleri kuramazsınız” dedi

Müzik yazarı Murat Meriç, Moğollar’ın  TED Edirne Koleji’nde düzenlediği konserin akabinde yaşananları kaleme aldı. Meriç, Emrah Karaca‘nın İstanbul Sözleşmesi’ne dair kelamlarının akabinde TED Edirne Koleji Kurucusu Nesim İba’nın sonlu bir şekilde kulise geldiğini ve “O Cem Karaca’nın oğlu çok ayıp etti, iki alkış almak için okumadığı bir mukaveleyi savundu, gösterisini yaptı, okul salonunu siyaset kürsüsüne çevirdi, devletin valisi salondayken o cümleleri kuramazsınız” dediğini aktardı. 

Meriç, Gazete Duvar’da kaleme aldığı yazısında, “26 Kasım’da, geçtiğimiz cumartesi günü Edirne’deydik. Edirne, memleketim sayılır. Soyadım oradan geliyor. Uygundum, gittim. İyi ki gitmişim zira çok acayip bir şeye şahit oldum. Anlatacaklarım, o konser sonrasında kuliste yaşananlar. Başlangıç noktası hoş: Konser, TED Edirne Koleji’nde düzenlenen kültür-sanat aktiflikleri çerçevesinde okulun konferans salonunda yapıldı. Geliri kız çocuklarının eğitimine aktarıldı. benzer çerçevede, önümüzdeki haftalarda bir de Feridun Düzağaç konseri yapılacak. Öğrendiğim kadarıyla, Moğollar, öğrenciler arasında yapılan bir ankette en çok istenen topluluklardan biri olduğu için bu konsere davet edilmiş. Bunu söyleyen, TED Edirne Koleji’nin kurucusu Nesim İba. Konser öncesinde ekip üyelerine verdiği yemekte diğer şeyler de söyledi. Kolejin tarihini, onu nasıl kurduğunu anlattı ve orada verilen eğitimden söz etti. Buraya kadar her şey güzelfakat kurduğu bir cümle, sonrasının habercisi olduğu için çok önemli: “Siz ne yapacağınızı bilirsiniz elbette, akıl vermek gibi olmasın ama Sayın Valimiz, Tugay Kumandanımız ve eski Başbakan Yardımcımız da konserde hazır bulunacak, bunu bilin…” Bunun üzerine Cahit Berkay’ın kurduğu cümle daha da önemli: “Biz Moğollar’ız. Bir repertuvarımız var, her yerde oradaki müzikleri söylüyoruz, burada da bir şey değişmeyecek.” Hoş biten yemekteki bu sözler tahminen de küçük bir anı olarak kalacak, kısa sürede unutulacaktıfakat yaşananlar yüzünden bunun altını bilhassa çiziyorum.” tabirini kullandı. 

Meriç şunları kaydetti:

“Emrah Karaca, babasının müziğini seslendirmeden önce her konserde yaptığını yaptı ve bir gün önce Taksim’de polis saldırısına uğrayan bayan yürüyüşünden dem vurarak özetle şunları söyledi: “Sadece ‘şiddete hayır’ demek için toplanan bayanlara şahsen devlet eliyle şiddet uygulanması bile İstanbul Sözleşmesi’ne ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu gösteriyor. Bu müzik, kocası tarafından namus denilerek öldürülen bir bayanı anlatıyor. Moğollar olarak bu öyküler müziklerde kalsın istediğimiz için, buna dikkat çekmek için bu şarkıyı söylüyoruz ve diyoruz ki, İstanbul Mukavelesi yaşatır!” Salondan kopan büyük alkış sonrası müzik dinleyicilerle birlikte coşkuyla söylendi. Moğollar ismine Cahit Berkay’a Edirneli bir usta tarafından yapılan el imali fayton ikram edildi, teşekkürlerin akabinde konseri izleyen idari ve mülki erkana hürmetler sunuldu. Beklenen vali sahneye çıkmadı, selamı almadı, iş İba’ya kaldı. Son iki müzik tekrar hep birlikte söylendi, konser bitti. Sonrası, ağır bir kulis mesaisi: Ekseriyetle genç hayranlarla fotoğraflar çektirildi, imzalar verildi, kısa sohbetler yapıldı. Her şey şahane giderken Nesim İba’nın kulise girmesi bir anda olayları bilakis çevirdi.

Bundan sonrası, aslında hep yaşadığımız şey… Okulun kurucusu Nesim İba, kararmış bir yüz ve hudutla kulise geldi, Emrah’ı sordu ve “O Cem Karaca’nın oğlu çok ayıp etti, iki alkış almak için okumadığı bir mukaveleyi savundu, gösterisini yaptı, okul salonunu siyaset kürsüsüne çevirdi,” dedi. Kuliste bir anda ortalık buz kesti; İba sözlerine aralıksız devam ederken Cahit Berkay onun karşısına geçti ve mealen şu cümleleri kurdu: “Daha önce de söyledim Nesim Beyefendi, biz Moğollar’ız ve kelamımızı her yerde şekilde söyleriz. Emrah’ın cümleleri dediğiniz bizim cümlelerimiz ve her konserde bunları bu şekilde kuruyoruz zira gördüklerimizi anlatmakla, doğru bildiğimizi söylemekle yükümlüyüz.” Taner Öngür, ona şu cümlelerle destek verdi: “Sizinle aynı fikirde olmak zorunda değiliz. Fikrimiz bu ve okul kürsüsü dahil her yerde söyleyebiliriz. Bu özgürlüğümüz var. Siz de söylersiniz, tartışırızfakat bir konser sonrası, siyasi bir tartışma için uygun değil. Bunu isterseniz sonra yapalım.”

Nesim İba, bu sözler üzerine daha önce söylediklerini yineleyerek “okulda siyaset yapılmaz”a denk gelen bir kısım cümleler kurdu, ortada “devletin valisi salondayken o cümleleri kuramazsınız” dedi; İstanbul Sözleşmesi’nin aile yapısına zarar verdiğinden dem vuran cümlelere girdiğinde bu tuhaf tartışmayı uzatacağı belirlendiğundan Cahit Berkay içerideki ekip arkadaşlarına seslendi: “Toplanın arkadaşlar, gidiyoruz”. Sonrasında sinema koptu. İba, “Ne bağırıyorsun? Cahit Abi dedim, hürmet gösterdim ama sen benim okulumda benimle bağırarak konuşamazsın!” Herkes sustu, neye uğradığımızı şaşırdığımız için ne yapacağımızı bilemez hâlde birbirimize baktık. Cahit Berkay içerideki arkadaşlarına seslendiğini anlatmaya çalışırken İba dozu daha da artırdı, bağırmasını sürdürdü. O esnada kendisini sakinleştirmek ve tartışmayı bitirmek üzere yanına yaklaşan menajer Deniz Kahya’ya dönerek “dokunma bana, benim okulumda bana dokunamazsın” demesi ortamın daha da gerilmesine sebep oldufakat ekip sakinliğini korudu. İba, tehditler savurmaya başladı ve bir sonraki konseri işaret ederek “o Feridun Düzağaç konseri de iptal, bu okulda bu türlü şeyler söyleyemezsiniz” diyerek bağıra bağıra uzaklaştı.

Sonrası süratle toplanma, olay mahallini terk etme ve şaşkın bir şekilde yaşadıklarımızı manaya çabası… Yolda Cem Öget’in yaptığı küçük bir arşiv taramasıyla Nesim İba’nın eski AKP Kent Başkanı olduğunu öğrenmemiz, yaşananları anlamamızı kolaylaştırdı. Bu kadarla kalmadık, geçmişe dönük taramada “AKP Kent Başkanı İba’ya ihale kıyağı” başlıklara rastladık. Dahası, onun okulun başına geçmesiyle boşalan AKP Kent Başkanlığı vazifesini, eşi Belgin İba’nın devraldığını öğrendik. Bu temasları kâfi gördük, mevzuyu kapattık.

Elbette kendi ortamızda kapattık. Bu yazıyı, yaşananları anlatmak ve aktarmak için birinci derece tanıklığımın gerisine sığınarak yazıyorum. Oradaydım, olayın her ânına şahit oldum. Gruptan olmadığım için orada tartışmaya katılmadım, dinlemekle yetindimburada bir-iki söz söyleme gereği duyuyorum.

Az önce, bu yaşananların aslında tanıdık olduğunu söyledim. Karşımızda hayatın her alanında her şeye karışan bir iktidar var ve bu iktidarı kuranlar, yandaşlarıyla birlikte onların dışında kalanlara hayat alanı tanımıyor. Bu, memleketin özeti. İba’nın ısrarla altını çizdiği “benim okulumda” vurgusu, biraz da bu yüzden. Yemekte yaptığı ihtar yerini bulmadığı için, Emrah’ın cümlelerine büyük bir alkışla destek geldiği için, müzikler hep birlikte ve coşkuyla söylendiği için kayan şaftı, başta büründüğü ‘eğitim neferi’ yahut ‘saf ve temiz yönetici’ maskelerinin düşmesine sebep oldu, bir anda kendine döndü ve oradaki erkini kullanarak (ya da iktidarın ona verdiği yetkiyle) işi apayrı bir yere götürdü.”