Fehmi Koru: Bu günleri unutacak mıyız, yoksa unutturmamak için özel eforlar mı sarf edeceğiz?

Fehmi Koru*

Can kayıplarının yüksekliği, yıkılan ve yıkılacak binalar yüzünden yerlerinden olanlar ile çadırlarda, derme çatma yerlerde yaşamak zorunda kalanların varlığı yüzünden bu günlerin unutulmayacağı sanılıyor.

Oysa doğal akışına bırakılırsa bu günler de unutulacak.

Tıpkı 20 bine yakın insanın hayatını kaybettiği, 100 binlerin uzun süre konteyner kentlerde yaşadığı 1999 Marmara sarsıntısının, üzerinden bir süre geçtikten sonra unutulduğu…

Seçimli bir yıl olmasaydı şimdilerde karşımıza çıkan gelişmeler çok daha farklı yaşanabilirdi; birkaç ay sonra sandık başına gidileceği için sarsıntı sonrasının harareti bize bu günlerin uzun süre unutulmayacağı hissini veriyor.

Unutulacaktır, unutacağız.

Genç-yaşlı kuşakların el ele sergiledikleri dayanışma tabloları, kendi insanlarımız yanında dünyanın neredeyse bütün ülkelerinden yardımımıza koşan gönüllülerin fedakar gayretleri, bu acılı periyottan zihinlerimizde kesinlikle yer edecek.

Tabii bir de olumsuz görüntüler…

Eleştirilere küfürle mukabele edilmesi…

İleride hesabı sorulmak üzere olduğu anlaşılan notların kaydedildiği bir ya da birden fazla defterin varlığı, yaraları sarmaya gelenleri ‘İngiliz casusu’ olmakla suçlamalar…

Sansür denemeleri…

Muhalif bilinen medyaya tehdit maksadıyla sallanan parmaklar, muhabirlere çekiçle saldırılar…

Döneminde kâfi önlemler almadığı sarsıntıda bütün açıklığıyla ortaya çıkan bir belediye liderinin, partisi lideri önünde seçmeni tarafından istifası talep edildiğinde, “Diğer on belediye başkanı istifa etsin ben de ederim” karşılığını vermesi…

Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin benim hafızamda herhalde bunlar bu periyottan kalacak izler olmayı sürdürecek…

Depremin sarstığı vilayetlerimiz ve yerleşim yerlerinde hissedilen acıları hafifletmek, başlarını sokacak bir çatısı bulunmayan, öteki vilayetlerde kendilerini konuk edecek yakınları olmadığı için zelzele bölgesinden ayrılamayan, içecek bir tas çorba, def-i hacet edecek tuvalet, yıkanmayı sağlayacak duş bulamayan depremzedelerin hiç değilse birtakım temel muhtaçlıklarının karşılanması için seferber olan insanların dayanışma hassasiyeti bir yana…

Aynı devirde, eski kötü alışkanlıklarına yenilerini de ekleyerek bildikleri kötü yoldan ayrılmayanların hoyratlıkları diğer yana…

Birilerinin ‘asrın felaketi’ ismiyle anılmasını istedikleri sarsıntısı gerçek manada ‘felaket’ haline dönüştüren bence bu ikinci telaffuz ve tavırlar… Felakete maruz kalanların kaybettikleri yakınları, çöken meskenleri, temel ihtiyaç hususlarından mahrumiyetleri ile, onlar üzerinden süregiden siyasi tartışmaların üslubu çelişiyor.

Kötülüğün sıradanlığı ya da sıradanların kötülüğü…

İstifa bekleyenler daha çok bekleyecekler…

Onların istifasını bekledikleri de aynı kanılarla istifa etmezler.

Ta ki, metal yorgunu oldukları gerekçesiyle misyonlarını diğerlerine bırakmaları kendilerinden istenene ya da görevlerinden af edildiklerini sürpriz şekilde haber bültenlerinden öğrenene kadar, bütün görevliler yerlerinde kalmaya devam ederler bizde.

Çanakkale’nin iki yakasını bir araya getirecek köprünün inşaatında çalışan Japon mühendis, aslında diğerine ait bir kabahati üzerine alıp cezayı en ağır biçimde kendisine biçer,onu intihara sevk eden kabahatin yerli sahibi işine devam eder…

Hayat da böylelikle devam eder gider…

Geriye bir dizi palavra, akıl almaz propagandalar ve onlara eşlik eden hayali senaryolar kalır.

Bütün bunların sonucunda da, unutulmaz sanılan anılar, bir bakmışsınız, bir gün gelmiş ve unutuluvermiş…

Tam iki yılımızı konutlara kapanarak, maskeli hayata zorlanarak geçirdiğimiz koronalı günlerde de az insanımızı kaybetmedik; kaybettiklerimizin acısını hisseden yakınları dışında hepimiz o günleri hafızalarımızın en gerisine itmedik mi?

Bugünlerde yaşadıklarımızı -daha doğrusu bizlere yaşatılanları- unutmayacağımıza nasıl inanabiliyoruz?

Eğer sahiden de bugünleri iyi-kötü taraflarıyla unutmaz, onları hafızalarımızda olabildiğince canlı tutabilir ve bundan sonraki hayatımızı şu sıralarda gördüklerimiz, bilir hale geldiklerimiz, özümüzde hissettiklerimiz istikametinde kurma kararlılığı gösterebilirsek, geleceğimizden de o kadar emin olabiliriz. 

Şimdilerde yaşadıklarımız tahminen o zaman bir defa daha yaşanmayabilir.

Şu sıralarda sağda-solda o kadar çok “Unutmayacağız, unutturmayacağız” sözlerinin geçtiği metinle karşılaşıyorum ki, onların tesiriyle kendim de bu günleri unutmaya direndiğim, unutturmak isteyenlerin bu niyetini kursaklarında bırakmak da istiyorum.

Zorluğunu bile bile…

Bu yazıyı da unutmanın kaçınılmaz olduğunu hatırlatarak o zorluğun üstesinden gelmek için yazdım.

Unutmak doğal ama unutturmamak için çok özel gayretler sarf etmek gerekiyor.

Varsanız ben de varım.

*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.